vaartafrika

Då er tre månadar gått, tre månadar med latter, tre månadar med tårer, tre månadar med bedriten musikk, tre månadar med lengsel, tre månadar med nye opplevingar, tre månadar med nye mennesker. Det har vore ei minnerik tid, og ein spesiell praksis. Om me har fått utført like mange prosedyrar osv som dei heime veit eg ikkje, men at me har lært ein heil mykje, det er sikkert. Til dømes at tryggleik er viktig for god sjukepleie visste me godt, men her nede har me verkeleg fått sjå kva manglande tryggleik kan gjer med ein pasient. Og det gjer noko med oss.

Eg har lenge kvidd meg til å bli ferdig utdanna, men no kjenner eg meg full av iver etter å få jobbe under skaplege forhold der me jobbar mot eit felles mål. Dog det er no læringa byrjar, tenk..me er ikkje studentar lenger..

Dei siste dagane har me nytta på Zanzibar, fattigdommen her slo mot oss, strendene forsøker å kompensere for dette, og dei greier det berre nesten. I dag byrjar heimreisa, me kryssar fingrar og tær for at den skal gå så knirkefritt som mogleg.

Takk for oss, og for fine kommentarar undervegs!



Eg gledar meg slek til å sjå dykk alle att!!!!

Klem frå Anja

Torsdag hadde me siste dag i praksis, siste dag i praksis på sjukepleien!!Me hadde avslutning med lærarar og våre clinical instructors, mange fine ord vart sagt. Litt vemodig var det, mange av desse folka har gjort det dei har kunne for at me skal føle oss velkomne her. Særskild Petronella, som var skjønn å inviterte oss heim til seg på middag dagen før me skulle reise. Alle saman hadde med seg litt mat, og hadde laga noko tradisjonell zambisk mat ? snadder, middagen blei starta med ei fin bøn. Tilstades var også bestemora hennar, ho kunne ikkje snakke engelsk, men var tydeleg glad for å sjå oss musongoane. Då me spurde etter alderen hennar, kunne ikkje Petronella svara ? for det var det eigentleg ingen som visste, men ho var sikkert kring 80 -90 år. Det var ein fin kveld, saman med flotte mennesker!

Heime hjå Petronella på middag


Avslutning på skulen


Torsdagen byrja heimreisa, først var det siste vakta i praksis og avslutning med lærarane, deretter var det heim å pakke siste rest. Før alt var nedpakka gjekk straumen, og det vert som kjend fort mørkt her nede, og då er det svart. Det gjenstår å sjå om alt som skulle komme med, vart med ? men trur det er under kontroll. Deretter bar det avgårde på nattbussen til hovudstaden. På ein nattbuss ventar ein gjerne at det er mørkt og stille, men slik er det ikkje i Afrika. Mørkt er det, men langt frå stille. Til tross av gospelmusikk på full guffe, og eit skjerf knytt rundt hovudet for å isolere mest mogleg kring øyretelefonane kunne eg framleis høyre remjinga. Ja, eg kallar det remjing når det går over seks timar. Då me spurde om ikkje han kunne skru ned litt, fekk me som svar at det var for å halde sjåføren sjølv våken. Heller gospel enn ein sovande bussjåfør, men det var heise til støy. Vel framme på busstasjonen, drosjesjåførane var ikkje så ivrige som sist så det var leveleg å stå der. 10 jenter har mykje bagasje, så me tok litt plass der me sto. Medan me står å pratar kjem det ein bil ryggande, eg flytter meg akkurat ? men skvett noko heise. Mannen kjem ut av bilen, og ein ventar då gjerne ein unnskyldning for at ein nesten vert rygga på, men nei.. Då fekk me kjeft for at me sto der, og me måtte jo skjønne at me måtte flytte oss når han kom ryggande. Flott det!

ZZZzzzz


Etter eitt par timars med venting fekk me skyss til flyplassen, me var alle frosne ? Afrika er bikkjekaldt på nattetid! Der utfolda me oss på benkane, eller det vil sei låg i røys. Det var enno fem timar til flyet skulle gå, så det var berre å vente enno litt til på at butikkane og kafèane skulle opna. Ut på morgonkvisten får me beskjed om at flyet vårt som skulle lette 09:45 vart forsinka til 23:00.Grunnen var at bagasjebilen hadde køyrd på flyet, så me måtte vente på eit nytt, me vart garantert at flyet skulle lette om kvelden. Burde ane ugler i mosen allereie her. Nokre av oss reiste til Lusaka backpackers og fann ei seng, det gjorde seg verkeleg med eitt par ? tre timars søvn. Deretter kjøpte me oss middag, me var i grunn ved godt mot, og forsøkte å gjere det beste ut av det, anna er det ikkje å gjere.

Kortar ventetida med god mat i godt selskap


 Attende på flyplassen vert møtt med ny beskjed, flyet går ikkje i kveld. Ei eldre dame som også var passasjer, seier at flyet kjem ikkje til å lette før på søndag, me håpar alle at ho tek feil. Stemninga inne på kontoret til Zambezi Airlines var heit, stakkars dame som sat bak skranken. Ho tilbudde oss hotell, noko me takka ja til ? etter og ha undersøkt prisane hjå andre flyselskap. Hotellet me vart sendt til var intet anna enn eit fem stjernes, me var samde om at dette var ein grei kompensasjon for ventinga. Me kom til hotellet kring midnatt, og vart send rett inn på middagsbuffeten, jøssemann ? mykje godt! På rommet sto DEN store senga med herleg dyner og puter, der var TV og badekar ? ikkje myggnett! Heilt fantastisk var det, hell i uhell kan ein sei.

Ikkje feil dette heller


Laurdag var me fit for fight att, etter mykje att og fram kjem det beskjed om at flyet går ikkje i dag heller. Me konkluderar med at me har det på ingen måte ilt her me er, men me byrja bli veldig klare til å komme oss her i frå lell.

Søndag, flyet skal gå klokka 21 i kveld, det er me garantert (!!!) ? så no gjenstår det å sjå om dama på flyplassen har rett, eller om me rett og slett berre må kjøpe oss nye billettar hjå eit anna flyselskap så me kjem oss her i frå. Då er det berre å krysse alt som kryssast kan for at me kjenner sanden under føtene i morgonJ

- anja

Då var denne veka over, det siste arbeidskravet på sjukepleien er (om ikkje anna) påbegynt, og planar om korleis me skal få pakke med oss alt saman heim att er blitt lagde. Gaffatapen kjem godt med, då eg er blitt sendt med ein sekk som revnar for eit godt ord.



I går kveld vart bursdagen min feira, me reiste ut til ein lodge som ligg ved Zambezi. Der bestilte me oss god mat og vin, og vart sittande å prate om så mangt. Når klokka bikka tolv hadde me komme oss til ein plass litt meir sentralt, og ein kunne sikkert høyre den flotte bursdagsangen ut på gata. Det var stor stas å feire bursdagen sin her nede, og det var ein flott gjeng å feira saman med. Så takk for ein god kveld, alle i hop!

 
(eg og presidenten, han fekk vere med på feiringa òg - heldigrisen;)


I morgon går me inn i vår siste praksisveke her nede, eg skal vere på fødeavdelinga med mi gruppe og Anne-Malene og Eli skal vere på barneavdelinga. Me er spente på kva som ventar oss! På torsdagskveld byrja ferda til Zanzibar, noko me også spente på då me ser skyer og regndropar på langtidsvarselet der.. Vel, yr har teke feil før!

- anja

Nasjonaldagen vart feira i hovudstaden i Zambia, Lusaka, ved den norske ambassaden. På morgonen den 16. mai var me ein liten gjeng som sette oss på bussen, nokre av oss hadde reist allereie laurdagen. Bussturen tek ca 7 timar, og me var spente på standarden på desse bussane då me har heller dårleg erfaring frå førre busstur. Turen gjekk fint, nokre flatskjermar kom til syne som synte film med Mark Wahlberg i hovudrolla, det var ikkje feil. Me nådde Lusaka ut på ettermiddagen, dette er ein stor by med ca 5 mil innbyggarar og innpåslitne menneske av alle slag. Til dømes når me skulle gå ut av bussen sto dei med hendene sine oppover trappa i bussen med peikefingeren mot andletet vårt og ropa ?taxi taxi?. Det er det siste ein treng etter ein sju timars lang busstur, eg tok meg sjølv i undre på kor mykje må til for å knekke ein finger. Lusaka er ein travel by, trafikken står i stampe og det går menneske med ringetid, cd`ar, dukker, kvelpar, mm. som dei forsøker å selje til ein medan ein står i kø. Det var ikkje noko særleg å sjå desse søte kvelpane bli behandla på denne måten.

Me nytta vidare kvelden til å sjå oss kringom, bagasjen sette me frå oss der me skulle bu, på Lusaka backpackers ? luguber plass, men det gjore nytten for ei natt. Det er kjøpesenter i Lusaka, det var så herleg å gå inn der, ingen som maste på oss ? eller så godt som ingen. Lukta av nye ting var overveldane, det er ikkje det at eg sakna det så heise, men det var ei fin oppleving. Me åt asiatisk mat før me avslutta handleturen, det òg var litt spesielt då det har gått mykje i ein type mat den siste tida.

17. mai feiringa sto for tur, den skulle haldast heime hjå nokon som jobba for den norske ambassaden. I flott hus, i eit strøk som kunne tyde på at her ikkje bur fattigfolk. Når me kom fekk utdelt norske flagg, i hjørne på området sto eit korps og me kunne sjå nokre som gjekk i bunad. Borda var dekka med kvite og raude dukar, som det sto fine blomsteroppsatsar på. Me var ønskt velkomne, før me song nasjonalsongen medan det norske flagget vart heisa. Deretter gjekk me i tog, gjennom Zambias gater, korpsmusikk og rop fylte gatene. Det var veldig spesielt!

Når me kom attende var det ein buffèt av spekemat, eggerøre, RØMMEJ+++ Så var det eit eige bord med pølser, ketchup og Idun sennep! Mat har aldri smaka så godt, i bakgrunnen høyrde me Rita Eriksen som song så norsk og fint som berre ho kan syngje. Til kaffien fekk me servert blant anna verdas beste og kransekake. Det var ein utruleg dag, og eg er glad eg fekk vere med å oppleve nett dette her.

No er me vel attende i Livingstone, og eit arbeidskrav lengtar etter vår merksemd denne veka. Neste veke er det fire dagar i praksis på fødeavdelinga før me vender mot nasen mot kvite strender på Zanzibar. Så er det heim!!! :)

- anja

Tysdag 3. mai bar det av garde til Mwandi, her skulle me jobbe i to veker ved eit misjonssjukehus. Det var på hogg og belegg me fekk plass til både oss og bagasjen, det var ikkje reint lite å bere på, då alle saman måtte ha med mat og drikke for heile opphaldet.



 Vel framme i hovudgata lasta me or alt som var vårt, dei lokale såg på oss med store augo. Her er det losi som er stammespråket, så me vert kalla ?mukuwa? som tyder kviting. I Livingstone går me under namnet ?mzungo?. Etter ei traumatisk natt for nokre av oss i eit hus med litt mindre standard (ja, det var overbooka og me var fire søte jenter som trakk det kortaste strået) fekk me flytte over til dei andre i herskapshuset, her var både vaskemaskin og oppvaskmaskin. Himmelriket! Huset ligg ganske nær elva som me fekk beskjed om å halde oss langt unna, her herskar både krokodillar og flodhestar. Og ikkje berre det, andre dagen me var der fanga dei ein black mamba i skuret. Ville tilstandar!

Dagane i praksis var anleis enn dei i Livingstone, då dette er misjonssjukehus, og det er meir utstyr då mykje er blitt donert her til, men det var lite pasientar. Dagane starta med gudstenesta i den lokale kyrkja, her var både studentar, personale, lokale folk og til og med hundar. Sistnemnde sette me stor pris på! Me fekk vere med ut i ein landsby på ein HIV ? klinikk, det var herleg å møte folk der, og sjå litt korleis dei budde og levde.

Når helga kom kjende dei fleste av oss på ein slags uro, det er løge med det når ein skal vere utan internett og ikkje får gå ute etter det mørkt, det er i så fall på heilt eige ansvar. Me vart også fortalt at det måtte vere stille etter klokka 21:00 i heile Mwandi, fordi då ville høvdingen der ha fred. Det me har funne ut i ettertid er at høvdingen ville ikkje ha fred, men han ville ikkje at nokon skulle sjå han når han var ute på vift. Den sniken.

Difor var me glad for at me vart invitert på volleyballkamp, Team Mukuwa vs. Team Mwandi. Iveren var stor der me trampa av garde til bana (trampa gjorde me eigentleg heile tida, snakes you know). Me visste i grunn at afrikanarane er lette på foten, men at dei var så dyktige med ball var meir sjokkerande. For det hadde fint lite med vår ballteknikk å gjere ;)



Nokre av oss fann det hugasamt å sitte ute på plenen ved elva å brenne bål om kvelden, så fekk me høyre historia om Mr. Crunch og hyggestunda vart flytta inn på verandaen, bak dør og myggnett. Mr. Crunch er ein seks meter lang krokodille som ferdast i elva forbi huset, i fjor tok han med seg fire menneske på ei veke. Vidare vart me fortalt om ein fiskar som for forbi på ein trebåt, plutseleg vart mannen vekk og ingen såg han nokon gang att? Dette var soga om Mr. Crunch, som bur rett utanfor huset.

Det var nokre fine dagar i Mwandi, men jaggu var det godt å komme ?heim? til Livingstone. Der venta både internett og karakter på bachelor. Hugnad! I morgon ber det av stad til Lusaka, hovudstaden i Zambia, her skal me feire 17. mai ved den norske ambassaden.

God Feiring alle i hop!

- Anne-Malene & Anja

 

Arbeidsveka er over for denne gang, det har vore ei innhaldsrik veke ? eg visste at det kom til å vere andre forhold, men det heile vert anleis når ein får det rett framfor seg. Det som har møtt oss på jobb denne veka er små barn med tuberkulose, lungebetennelse, astma, meslingar, diarè, malaria, meslingar, brannskader mm. Mødrene set sletne på ein stol ved sidan av sengene deira, nokre av desse fine små går med på å helse på oss, medan andre har skjønt at uniform tyder smerter og uttrykker seg deretter. Det er mykje meir eg kunne sagt om praksis, men eg vel å ikkje gå nærare inn på det.

(her er me å kjøper stoff)

I dag har me fri og det var skreddar som sto på plakaten. Etter og ha hatt eit gjensyn med nokre herlege ?musongar? heimattifrå, har me blitt tipsa om ein god ein. Tidleg i dag reiste me ut for å kjøpe inn enno litt meir stoff, før me reiste til skreddaren ? Emma. Der var ei lefse av eit hefte med kjolar, her var det ein del å velje mellom, og som alt anna her ? tek dette tid, denne gangen er det gjerne like mykje vår eigen feil, som det er deira ;)

(tek mål - nøyen fyr)



(HMS hadde blitt imponert)


Anne-Malene har teikna nokre kjolar på baksida av ein kvittering, som utgangspunkt..men så må me berre ha ein til, eller to? Det vert nokre kjolar, kan ein sei. Ei dame fører oss innover i lokalet, me kjem ut i bakgarden, der er det nokre store bord som det står eitt par mannfolk kring. Me forklarar og gestikulerar etter beste evne, han er nok vand til dette stakkar. Sjølv om eg kan sjå augo hans rulla bakover ved eitt par høve. Han spurde fleire gonger ?er dette alt? men nei svaret var me vil ha ein eller kanskje to kjolar til. Han har nok arbeid i lang tid framover for å seie det slik!

(eg og Bingo, tek oss ein cola)

Etter skreddaren reiste me på Zambezi for å endeleg få oss ein dukkert, det er så heitt her! Solkremen har blitt gneka godt inn, og eitt kapittel i boka er pløydd gjennom før me kjenner den første regndropen. Det har jo vore nydeleg vèr heile veka, typisk. Når me kjem attende til huset både lynar og tordnar det, lynet breiar seg over heile himmelen. Det er nesten litt skummelt, men litt koseleg også ? for det minnar om heime :)

God Helg alle i hop!!

- anja

Eit bilete seier meir enn tusen ord, seiest det. Praksis har byrja, og Eli har skjønt

 korleis ho skal hente krefter mellom slaga..



-anja

Det ryktast at ikkje alle har tilgang på facebook ;) Difor kjem eit lite utval med bilete i frå safarien,

Anne-Malene har teke dei fleste av desse.








Pumba!




Dette var eit herleg syn!











Sinte Olga ;)


Denne som var litt innpåsliten ein periode..




Sjekk bebisen



Fotograd Handy!




Klar !


Campen vår




Dette var det første som møtte oss i Botswana, ja - me lo litt ;)



- anja



Påskeafta vart feira ved Livingstone Royal Golf Club, ein fin kveld.

Har ikkje hatt noko særleg påskestemning her, anna enn smaken av påskeegg - som eigentleg berre var merkeleg å ete her nede :) Hotellet me nyttar til soling og bading har vore fullbooka, bleike sjukepleiarstudentar vart såleis nedprioriterte. Påsken har i all hovudsak vårte feira i bakgården, somme har lese romanar medan andre les krim - i tillegg til ein og anna gåtur ned i sentrum. Me har vore litt sløve, men det har vore godt òg.

Røynda hentar oss innatt allereie i morgon, då me skal starte att i ny praksis. Eli og Anne-Malene skal vere på føde/barsel med deira gruppe, medan eg skal vere på barneavdelinga med mi gruppe. Dette er me alle spente på..

Håpar alle heime har hatt ei fin påske, det var kjekt å sjå bilete i frå påskefjellet..sjølv om det stakk litt... ;)

- anja

Klokka er sju på morgon, i ein hiace set det 11 trøtte, men spente vesen. Me skal på safari! Ingen dyr i bur, ingen mating eller dilling ? men ville dyr, på deira heimebane! Etter ein times tid er me ved immigrasjonskontoret, papir og pass må vere i orden. Me vert henta i ein liten båt som skal føre oss over til Botswana, eit stykkje ut på vatnet peikar kapteinen til venstre ?this is Zimbawe?, deretter rett fram ?this is Botswana? og til høgre ?this is Namibia?

I det me byrja å køyre innover i Botswana er alle ivrige og klare for å sjå dyr. Me ser geiter og kyr langs vegen, nett som heime. På vegen høyrer ein: oi, oi kva dyr er det? Geit? Hund? Nei det er eit menneske. Anne-Malene er gjerne litt for ivrig!

Botswana er eit fint land, me vart fortald at dei var gode på mat der, og det var ganske korrekt. Me fekk kaffi og muffins før turen gjekk vidare ut på Chobe river. Me var blitt fortalt at hippoen hadde tippa ein båt da det var lite vatten i elva, så dette var spennande. Me byrja å fortelje ?kapten mutaa? kva dyr me ville sjå. Det enda med at me fekk alle ynskja oppfylt. Me såg elefantar som var nede og drakk vatten, me såg bøffel, krokodille som var 3 meter mellom augene!, og hippoar (der såg me berre øyrene). Etter ein vellukka safarifangst gjekk turen innatt på basen der me fekk ein god lunch. Deretter gjekk turen inn i chobe national park. Det byrja med at me fekk sjå to av the ugly five, gribben og pumba, eller vortesvin på fint! Etterpå fekk me innføring av Mutaa om korleis me skulle te oss i møte med dyra, det skulle ikkje vere nokre høge lydar, ingen blits, sitte i ro i bilen. ?And if we all smile, we are going to have a good time? Herleg fyr!

Det var heilt sprøtt å sjå alle desse dyra tett på, det kom nokre gisp frå bilen når me såg dei ulike artane for første gang. Eine elefanten hadde sett seg fa#n på eit tre, ei sleke gnuing. Me stoppa opp for å sjå nærare på denne seansen, elefanten tek tak i busker å sleng rundt seg med snabelen ? ser heilt uverkeleg ut. Så trampar han mot oss, og sjåføren vert nok litt nervøs han òg, å kveler bilen i eit forsøk på å forflytte oss. Då steig pulsen til dei fleste av oss. Me set stille å berre ser på denne doningen som står nokre få meter frå bilen, alle er stille.. Endeleg roar dyret seg, og Mutaa startar bilen att. Me vart litt skremde, det er verkeleg alvor dette.

Me ser ei ape i toppen av tre, dette tyder at det er løver i nærleiken ? i tillegg observerar Mutaa løvespor på bakken. Spenninga stig, skal me endeleg få sjå dei?! Me køyrer ned mot elva, og der under eit tre ligg det fem fine løvinner. Det kom ikkje eit gisp ein gong frå bilen. Dei ser dovent opp på oss, den eine røyser og ingen i bilen trekk pusten i gong. Den tek eit par steg før den veltar over på sida, kunne ikkje brydd seg mindre om oss ?musongoane? som stirrar dei i senk nokre meter frå dei.

Resten av dagen køyrde me rundt, nasjonalparken er 11 700 kvm så det mykje å fare over. Me avsluttar dagen med solnedgang i Chobe River, kontrastane frå dyra er nydelige. Mørket kjem fort i Afrika, så det bar av garde til campen vår. Telta sto ferdig oppsett, stolane sto i ein ring kring bålet. ?Welcome Home?, seier Mutaa. Heimen vår det neste døgnet, midt blant alle dyri..jaggu ikkje lenge sidan me såg både sjiraff og elefantar. Om natta høyrer me hyenen som ler i det fjerne, som også er blant dei ugly five. Klokka fem på morgonen vart me vekt til ein lettare frukost, før me for vidare på morgonsafari. Målet med den var at me skulle sjå kattene, dette resulterte i at me berre såg sjakalen.

Kom attende til leiren til ein fantastisk brunch, før me for utatt på ein ny tokt. Denne gongen såg me hippoen, med hippoonge som sto å åt. Dette er eit veldig sjeldan syn, då dei ligg for det meste under vannskorpa for å skjerme seg frå sola.

Når me forlot parken og hadde asfalt som underlag såg me noko i vegkanten, der sto ein skokk med elefantar og det var heilt merkeleg å sjå dei så malplasserte. Plutseleg stoppa det ein bil og avfyrte skot, dette var truleg vegtrafikkpolitiet som ville skremme dei vekk frå vegen. Her skjer det fleire trafikkuhell med påkjørsel av elefantar, takkar oss til hjorten.

Over grensa igjen, inn i hiacen sovnar fleire av oss. Det har vore eit intenst døgn, sjølv om nokre av oss har faktisk duppa litt av i safaribilen ? sprøtt å opne augo å sjå rett på ein sjiraff ? heisann!

Takk for oss!

- Eli, Anne-Malene og Anja

(det let seg diverre ikkje gjere å laste opp bilete)