No kjem me heim!!

D er tre mnadar gtt, tre mnadar med latter, tre mnadar med trer, tre mnadar med bedriten musikk, tre mnadar med lengsel, tre mnadar med nye opplevingar, tre mnadar med nye mennesker. Det har vore ei minnerik tid, og ein spesiell praksis. Om me har ftt utfrt like mange prosedyrar osv som dei heime veit eg ikkje, men at me har lrt ein heil mykje, det er sikkert. Til dmes at tryggleik er viktig for god sjukepleie visste me godt, men her nede har me verkeleg ftt sjkva manglande tryggleik kan gjer med ein pasient. Og det gjer noko med oss.

Eg har lenge kvidd meg til bli ferdig utdanna, men no kjenner eg meg full av iver etter f jobbe under skaplege forhold der me jobbar mot eit felles ml. Dog det er no lringa byrjar, tenk..me er ikkje studentar lenger..

Dei siste dagane har me nyttap Zanzibar, fattigdommen her slo mot oss, strendene forsker kompensere for dette, og dei greier det berre nesten. I dag byrjar heimreisa, me kryssar fingrar og tr for at den skal g s knirkefritt som mogleg.

Takk for oss, og for fine kommentarar undervegs!





Eg gledar meg slek til sj dykk alle att!!!!

Klem fr Anja

Livingstone - Lusaka - Dar Es Salaam??

Torsdag hadde me siste dag i praksis, siste dag i praksis p sjukepleien!!Me hadde avslutning med lrarar og vre clinical instructors, mange fine ord vart sagt. Litt vemodig var det, mange av desse folka har gjort det dei har kunne for at me skal fle oss velkomne her. Srskild Petronella, som var skjnn inviterte oss heim til seg p middag dagen fr me skulle reise. Alle saman hadde med seg litt mat, og hadde laga noko tradisjonell zambisk mat ? snadder, middagen blei starta med ei fin bn. Tilstades var ogs bestemora hennar, ho kunne ikkje snakke engelsk, men var tydeleg glad for sj oss musongoane. D me spurde etter alderen hennar, kunne ikkje Petronella svara ? for det var det eigentleg ingen som visste, men ho var sikkert kring 80 -90 r. Det var ein fin kveld, saman med flotte mennesker!


Heime hj Petronella p middag



Avslutning p skulen


Torsdagen byrja heimreisa, frst var det siste vakta i praksis og avslutning med lrarane, deretter var det heim pakke siste rest.Fr alt var nedpakka gjekk straumen, og det vert som kjend fort mrkt her nede, og d er det svart. Det gjenstr sj om alt som skulle komme med, vart med ? men trur det er under kontroll. Deretter bar det avgrde p nattbussen til hovudstaden. P ein nattbuss ventar ein gjerne at det er mrkt og stille, men slik er det ikkje i Afrika. Mrkt er det, men langt fr stille. Til tross av gospelmusikk p full guffe, og eit skjerf knytt rundt hovudet for isolere mest mogleg kring yretelefonane kunne eg framleis hyre remjinga. Ja, eg kallar det remjing nr det gr over seks timar. D me spurde om ikkje han kunne skru ned litt, fekk me som svar at det var for halde sjfren sjlv vken. Heller gospel enn ein sovande bussjfr, men det var heise til sty. Vel framme p busstasjonen, drosjesjfrane var ikkje s ivrige som sist s det var leveleg st der. 10 jenter har mykje bagasje, s me tok litt plass der me sto. Medan me str pratar kjem det ein bil ryggande, eg flytter meg akkurat ? men skvett noko heise. Mannen kjem ut av bilen, og ein ventar d gjerne ein unnskyldning for at ein nesten vert rygga p, men nei.. D fekk me kjeft for at me sto der, og me mtte jo skjnne at me mtte flytte oss nr han kom ryggande. Flott det!


ZZZzzzz


Etter eitt par timars med venting fekk me skyss til flyplassen, me var alle frosne ? Afrika er bikkjekaldt p nattetid! Der utfolda me oss p benkane, eller det vil sei lg i rys. Det var enno fem timar til flyet skulle g, s det var berre vente enno litt til p at butikkane og kafane skulle opna. Ut p morgonkvisten fr me beskjed om at flyet vrt som skulle lette 09:45 vart forsinka til 23:00.Grunnen var at bagasjebilen hadde kyrd p flyet, s me mtte vente p eit nytt, me vart garantert at flyet skulle lette om kvelden. Burde ane ugler i mosen allereie her.Nokre av oss reiste til Lusaka backpackers og fann ei seng, det gjorde seg verkeleg med eitt par ? tre timars svn. Deretter kjpte me oss middag, me var i grunn ved godt mot, og forskte gjere det beste ut av det, anna er det ikkje gjere.


Kortar ventetida med god mat i godt selskap


Attende p flyplassen vert mtt med ny beskjed, flyet gr ikkje i kveld. Ei eldre dame som ogs var passasjer, seier at flyet kjem ikkje til lette fr p sndag, me hpar alle at ho tek feil. Stemninga inne p kontoret til Zambezi Airlines var heit, stakkars dame som satbak skranken. Ho tilbudde oss hotell, noko me takka ja til ? etter og ha underskt prisane hj andre flyselskap. Hotellet me vart sendt til var intet anna enn eit fem stjernes, me var samde om at dette var ein grei kompensasjon for ventinga. Me kom til hotellet kring midnatt, og vart send rett inn p middagsbuffeten, jssemann ? mykje godt! P rommet sto DEN store senga med herleg dyner og puter, der var TV og badekar ? ikkje myggnett! Heilt fantastisk var det, hell i uhell kan ein sei.


Ikkje feil dette heller


Laurdag var me fit for fight att, etter mykje att og fram kjem det beskjed om at flyet gr ikkje i dag heller. Me konkluderar med at me har det p ingen mte ilt her me er, men me byrja bliveldig klare til komme oss her i fr lell.

Sndag, flyet skal g klokka 21 i kveld, det er me garantert (!!!) ? s no gjenstr det sj om dama p flyplassen har rett, eller om me rett og slett berre m kjpe oss nye billettar hj eit anna flyselskap s me kjem oss her i fr. D er det berre krysse alt som kryssast kan for at me kjenner sanden under ftene i morgonJ



- anja

Ja, m hon leva!

D var denne veka over, det siste arbeidskravet p sjukepleien er (om ikkje anna) pbegynt, og planar om korleis me skal f pakke med oss alt saman heim att er blitt lagde. Gaffatapen kjem godt med, d eg er blitt sendt med ein sekk som revnar for eit godt ord.





I gr kveld vart bursdagen min feira, me reiste ut til ein lodge som ligg ved Zambezi. Der bestilte me oss god mat og vin, og vart sittande prate om s mangt. Nr klokka bikka tolv hadde me komme oss til ein plass litt meir sentralt, og ein kunne sikkert hyre den flotte bursdagsangen ut p gata. Det var stor stas feire bursdagen sin her nede, og det var ein flott gjeng feira saman med. S takk for ein god kveld, alle i hop!


(eg og presidenten, han fekk vere med p feiringa g - heldigrisen;)


I morgon gr me inn i vr siste praksisveke her nede, eg skal vere p fdeavdelinga med mi gruppe og Anne-Malene og Eli skal vere p barneavdelinga. Me er spente p kva som ventar oss! P torsdagskveld byrja ferda til Zanzibar,noko me ogs spente p d me ser skyer og regndropar p langtidsvarselet der.. Vel, yr har teke feil fr!

- anja

17. Mai i Lusaka

Nasjonaldagen vart feira i hovudstaden i Zambia, Lusaka, ved den norske ambassaden. P morgonen den 16. mai var me ein liten gjeng som sette oss p bussen, nokre av oss hadde reist allereie laurdagen. Bussturen tek ca 7 timar, og me var spente p standarden p desse bussane d me har heller drleg erfaring fr frre busstur. Turen gjekk fint, nokre flatskjermar kom til syne som synte film med Mark Wahlberg i hovudrolla, det var ikkje feil. Me ndde Lusaka ut p ettermiddagen, dette er ein stor by med ca 5 mil innbyggarar og innpslitne menneske av alle slag. Til dmes nr me skulle g ut av bussen sto dei med hendene sine oppover trappa i bussen med peikefingeren mot andletet vrt og ropa ?taxi taxi?. Det er det siste ein treng etter ein sju timars lang busstur, eg tok meg sjlv i undre p kor mykje m til for knekke ein finger. Lusaka er ein travel by, trafikken str i stampe og det gr menneske med ringetid, cd`ar, dukker, kvelpar, mm. som dei forsker selje til ein medan ein str i k. Det var ikkje noko srleg sj desse ste kvelpane bli behandla p denne mten.

Me nytta vidare kvelden til sj oss kringom, bagasjen sette me fr oss der me skulle bu, p Lusaka backpackers ? luguber plass, men det gjore nytten for ei natt. Det er kjpesenter i Lusaka, det var s herleg g inn der, ingen som maste p oss ? eller s godt som ingen. Lukta av nye ting var overveldane, det er ikkje det at eg sakna det s heise, men det var ei fin oppleving. Me t asiatisk mat fr me avslutta handleturen, det g var litt spesielt d det har gtt mykje i ein type mat den siste tida.


17. mai feiringa sto for tur, den skulle haldast heime hj nokon som jobba for den norske ambassaden. I flott hus, i eit strk som kunne tyde p at her ikkje bur fattigfolk. Nr me kom fekk utdelt norske flagg, i hjrne p omrdet sto eit korps og me kunne sj nokre som gjekk i bunad. Borda var dekka med kvite og raude dukar, som det sto fine blomsteroppsatsar p. Me var nskt velkomne, fr me song nasjonalsongen medan det norske flagget vart heisa. Deretter gjekk me i tog, gjennom Zambias gater, korpsmusikk og rop fylte gatene. Det var veldig spesielt!



Nr me kom attende var det ein bufft av spekemat, eggerre, RMMEJ+++ S var det eit eige bord med plser, ketchup og Idun sennep! Mat har aldri smaka s godt, i bakgrunnen hyrde me Rita Eriksen som song s norsk og fint som berre ho kan syngje. Til kaffien fekk me servert blant anna verdas beste og kransekake. Det var ein utruleg dag, og eg er glad eg fekk vere med oppleve nett dette her.



No er me vel attende i Livingstone, og eit arbeidskrav lengtar etter vr merksemd denne veka. Neste veke er det fire dagar i praksis p fdeavdelinga fr me vender mot nasen mot kvite strender p Zanzibar. S er det heim!!! :)

- anja

Mwandi

Tysdag 3. mai bar det av garde til Mwandi, her skulle me jobbe i to veker ved eit misjonssjukehus. Det var p hogg og belegg me fekk plass til bde oss og bagasjen, det var ikkje reint lite bere p, d alle saman mtte ha med mat og drikke for heile opphaldet.







 Vel framme i hovudgata lasta me or alt som var vrt, dei lokale sg p oss med store augo. Her er det losi som er stammesprket, s me vert kalla ?mukuwa? som tyder kviting. I Livingstone gr me under namnet ?mzungo?. Etter ei traumatisk natt for nokre av oss i eit hus med litt mindre standard (ja, det var overbooka og me var fire ste jenter somtrakk det kortaste stret) fekk me flytte over til dei andre i herskapshuset, her var bde vaskemaskin og oppvaskmaskin. Himmelriket! Huset ligg ganske nr elva som me fekk beskjed om halde oss langt unna, her herskar bde krokodillar og flodhestar. Og ikkje berre det, andre dagen me var der fanga dei ein black mamba i skuret. Ville tilstandar!

Dagane i praksis var anleis enn dei i Livingstone, d dette er misjonssjukehus, og det er meir utstyr d mykje er blitt donert her til, men det var lite pasientar. Dagane starta med gudstenesta i den lokale kyrkja, her var bde studentar, personale, lokale folk og til og med hundar. Sistnemnde sette me stor pris p! Me fekk vere med ut i ein landsby p ein HIV ? klinikk, det var herleg mte folk der, og sj litt korleis dei budde og levde.



Nr helga kom kjende dei fleste av oss p ein slags uro, det er lge med det nr ein skal vere utan internett og ikkje fr g ute etter det mrkt, det er i s fall p heilt eige ansvar. Me vart ogs fortalt at det mtte vere stille etter klokka 21:00i heile Mwandi, fordi d ville hvdingen der ha fred. Det me har funne ut i ettertid er at hvdingen ville ikkje ha fred, men han ville ikkje at nokon skulle sj han nr han var ute p vift. Den sniken.

Difor var me glad for at me vart invitert p volleyballkamp, Team Mukuwa vs. Team Mwandi. Iveren var stor der me trampa av garde til bana (trampa gjorde me eigentleg heile tida, snakes you know). Me visste i grunn at afrikanarane er lette p foten, men at dei var s dyktige med ball var meir sjokkerande. For det hadde fint lite med vr ballteknikk gjere ;)





Nokre av oss fann det hugasamt sitte ute p plenen ved elva brenne bl om kvelden, s fekk me hyre historia om Mr. Crunch og hyggestunda vart flytta inn p verandaen, bak dr og myggnett. Mr. Crunch er ein seks meter lang krokodille som ferdast i elva forbi huset, i fjor tok han med seg fire menneske p ei veke. Vidare vart me fortalt om ein fiskar som for forbi p ein trebt, plutseleg vart mannen vekk og ingen sg han nokon gang att? Dette var soga om Mr. Crunch, som bur rett utanfor huset.

Det var nokre fine dagar i Mwandi, men jaggu var det godt komme ?heim? til Livingstone. Der venta bde internett og karakter p bachelor. Hugnad! I morgon ber det av stad til Lusaka, hovudstaden i Zambia, her skal me feire 17. mai ved den norske ambassaden.

God Feiring alle i hop!

- Anne-Malene& Anja



Kjolesafari?

Arbeidsveka er over for denne gang, det har vore ei innhaldsrik veke ? eg visste at det kom til vere andre forhold, men det heile vert anleis nr ein fr det rett framfor seg. Det som har mttoss p jobb denne veka er sm barn med tuberkulose, lungebetennelse, astma, meslingar, diar, malaria, meslingar, brannskader mm.Mdrene set sletne p ein stol ved sidan av sengene deira, nokre av desse fine sm gr med p helse p oss, medan andre har skjnt at uniform tyder smerter og uttrykker seg deretter. Det er mykje meir eg kunne sagt om praksis, men eg vel ikkje g nrare inn p det.

(her er me kjper stoff)

I dag har me fri og det var skreddar som sto p plakaten. Etter og ha hatt eit gjensyn med nokre herlege ?musongar? heimattifr, har me blitt tipsa om ein god ein. Tidleg i dag reiste me ut for kjpe inn enno litt meir stoff, fr me reiste til skreddaren ? Emma. Der var ei lefse av eit heftemed kjolar, her var det ein del velje mellom, og som alt anna her ? tek dette tid, denne gangen er det gjerne like mykje vr eigen feil, som det er deira ;)


(tek ml - nyen fyr)




(HMS hadde blitt imponert)



Anne-Malene har teikna nokre kjolar p baksida av ein kvittering, som utgangspunkt..men s m me berre ha ein til, eller to? Det vert nokre kjolar, kan ein sei. Ei dame frer oss innover i lokalet, me kjem ut i bakgarden, der er det nokre store bord som det str eitt par mannfolk kring. Me forklarar og gestikulerar etter beste evne, han er nok vand til dette stakkar. Sjlv om eg kan sj augo hans rulla bakover ved eitt par hve. Han spurde fleire gonger ?er dette alt? men nei svaret var me vil ha ein eller kanskje to kjolar til. Han har nok arbeid i lang tid framover for seie det slik!

(eg og Bingo, tek oss ein cola)

Etter skreddaren reiste me p Zambezi for endeleg f oss ein dukkert, det er s heitt her! Solkremen har blitt gneka godt inn, og eitt kapittel i boka er plydd gjennom fr me kjenner den frste regndropen. Det har jo vore nydeleg vr heile veka, typisk. Nr me kjem attende til huset bde lynar og tordnar det, lynet breiar seg over heile himmelen. Det er nesten litt skummelt, men litt koseleg ogs ? for det minnar om heime :)

God Helg alle i hop!!

- anja

Chillax

Eit bilete seier meir enn tusen ord, seiest det. Praksis har byrja, og Eli har skjnt

korleis ho skal hente krefter mellom slaga..



-anja

Chobe, i bilete

Det ryktast at ikkje alle har tilgang p facebook ;) Difor kjem eit lite utval med bilete i fr safarien,

Anne-Malene har teke dei fleste av desse.














Pumba!





Dette var eit herleg syn!












Sinte Olga ;)




Denne som var litt innpsliten ein periode..





Sjekk bebisen




Fotograd Handy!






Klar !


Campen vr







Dette var det frste som mtte oss i Botswana, ja - me lo litt ;)




- anja

Afrikapske




Pskeafta vart feira ved Livingstone Royal Golf Club, ein fin kveld.

Har ikkje hatt noko srleg pskestemning her, anna enn smaken av pskeegg - som eigentleg berre var merkeleg ete her nede :) Hotellet me nyttar til soling og bading har vore fullbooka, bleike sjukepleiarstudentar vart sleis nedprioriterte. Psken har i all hovudsak vrte feira i bakgrden, somme har leseromanar medan andre les krim - i tillegg til ein og anna gtur ned i sentrum. Me har vore litt slve, men det har vore godt g.

Rynda hentar oss innatt allereie i morgon, d me skal starte att i ny praksis. Eli og Anne-Malene skal vere p fde/barsel med deira gruppe, medan eg skal vere p barneavdelinga med mi gruppe. Dette er me alle spente p..

Hpar alle heime har hatt ei fin pske, det var kjekt sj bilete i fr pskefjellet..sjlv om det stakk litt... ;)

- anja

Chobe National Park

Klokka er sju p morgon, i ein hiace set det 11 trtte, men spente vesen. Me skal p safari! Ingen dyr i bur, ingen mating eller dilling ? men ville dyr, p deira heimebane! Etter ein times tid er me ved immigrasjonskontoret, papir og pass m vere i orden. Me vert henta i ein liten bt som skal fre oss over til Botswana, eit stykkje ut p vatnet peikar kapteinen til venstre ?this is Zimbawe?, deretter rett fram ?this is Botswana? og til hgre ?this is Namibia?

I det me byrja kyre innover i Botswana er alle ivrige og klare for sj dyr. Me ser geiter og kyr langs vegen, nett som heime. P vegen hyrer ein: oi, oi kva dyr er det? Geit? Hund? Nei det er eit menneske. Anne-Malene er gjerne litt for ivrig!

Botswana er eit fint land, me vart fortald at dei var gode p mat der, og det var ganske korrekt. Me fekk kaffi og muffins fr turen gjekk vidare ut p Chobe river. Me var blitt fortalt at hippoen hadde tippa ein bt da det var lite vatten i elva, s dette var spennande. Me byrja fortelje ?kapten mutaa? kva dyr me ville sj. Det enda med at me fekk alle ynskja oppfylt. Me sg elefantar som var nede og drakk vatten, me sg bffel, krokodille som var 3 meter mellom augene!, og hippoar (der sg me berre yrene). Etter ein vellukka safarifangst gjekk turen innatt p basen der me fekk ein god lunch. Deretter gjekk turen inn i chobe national park. Det byrja med at me fekk sj to av the ugly five, gribben og pumba, eller vortesvin p fint! Etterp fekk me innfring av Mutaa om korleis me skulle te oss i mte med dyra, det skulle ikkje vere nokre hge lydar, ingen blits, sitte i ro i bilen. ?And if we all smile, we are going to have a good time? Herleg fyr!

Det var heilt sprtt sj alle desse dyra tett p, det kom nokre gisp fr bilen nr me sg dei ulike artane for frste gang.Eine elefanten hadde sett seg fa#n p eit tre, ei sleke gnuing. Me stoppa opp for sj nrare p denne seansen, elefanten tek tak i busker sleng rundt seg med snabelen ? ser heilt uverkeleg ut. S trampar han mot oss, og sjfren vert nok litt nervs han g, kveler bilen i eit forsk p forflytte oss. D steig pulsen til dei fleste av oss. Me set stille berre ser p denne doningen som str nokre f meter fr bilen, alle er stille.. Endeleg roar dyret seg, og Mutaa startar bilen att. Me vart litt skremde, det er verkeleg alvor dette.

Me ser ei ape i toppen av tre, dette tyder at det er lver i nrleiken ? i tillegg observerarMutaa lvespor p bakken. Spenninga stig, skal me endeleg f sj dei?! Me kyrer ned mot elva, og der under eit tre ligg det fem fine lvinner. Det kom ikkje eit gisp ein gong fr bilen. Dei ser dovent opp p oss, den eine ryser og ingen i bilen trekk pusten i gong. Den tek eit par steg fr den veltar over p sida, kunne ikkje brydd seg mindre om oss ?musongoane? som stirrar dei i senk nokre meter fr dei.

Resten av dagen kyrde me rundt, nasjonalparken er 11700 kvm s det mykje fare over. Me avsluttar dagen med solnedgang i Chobe River,kontrastane fr dyra er nydelige. Mrket kjem fort i Afrika, s det bar av garde til campen vr. Telta sto ferdig oppsett, stolane sto i ein ring kring blet. ?Welcome Home?, seier Mutaa. Heimen vr det neste dgnet, midt blant alle dyri..jaggu ikkje lenge sidan me sg bde sjiraff og elefantar. Om natta hyrer me hyenen som ler i det fjerne, som ogs er blant dei ugly five. Klokka fem p morgonen vart me vekt til ein lettare frukost, fr me for vidare p morgonsafari. Mlet med den var at me skulle sj kattene, dette resulterte i at me berre sg sjakalen.

Kom attende til leiren til ein fantastisk brunch, fr me for utatt p ein ny tokt. Denne gongen sg me hippoen, med hippoongesom sto t.Dette er eit veldig sjeldan syn, d dei ligg for det meste under vannskorpa for skjerme seg fr sola.

Nr me forlot parken og hadde asfalt som underlag sg me noko i vegkanten, der sto ein skokk med elefantar og det var heilt merkeleg sj dei s malplasserte. Plutseleg stoppa det ein bil og avfyrte skot, dette var truleg vegtrafikkpolitiet som ville skremme dei vekk fr vegen. Her skjer det fleire trafikkuhell med pkjrsel av elefantar, takkar oss til hjorten.

Over grensa igjen, inn i hiacen sovnar fleire av oss. Det har vore eit intenst dgn, sjlv om nokre av oss har faktisk duppa litt av i safaribilen ? sprtt opne augo sj rett p ein sjiraff ? heisann!

Takk for oss!

- Eli, Anne-Malene og Anja

(det let seg diverre ikkje gjere laste opp bilete)

Les mer i arkivet Juni 2011 Mai 2011 April 2011
hits